باغ بی برگی

به پناهگاه كوچك خود باز مي گردم

لباس هاي رزمم را در مي آورم

و تيرهايي كه با خيره چشمي

           جاي جاي آن را دريده اند

خودم را

         با پتويي دو نفره مي پوشانم

و عشق

        مرا با آغوشي تنگ در بر مي گيرد.

نوشته شده توسط رحیمه میرزایی در جمعه بیست و هشتم فروردین 1388 ساعت 15:32 موضوع | لینک ثابت